Udar - rozdział 23.
Kolejny, już 23 rozdział Całego życia z wariatami.
Całość w zakładce o tym samym tytule:
https://notatkisubiektywne.blogspot.com/p/cae-zycie-z-wariatami.html
Całość w zakładce o tym samym tytule:
https://notatkisubiektywne.blogspot.com/p/cae-zycie-z-wariatami.html
W ostatni
weekend wakacji dzieciaki pojechały z moimi rodzicami do cioci Zdzisławy. A ja wybrałam
się na babski wieczór. Imprezkę organizowała Daria, która zaprosiła i stare
znajome, i koleżanki z pracy, i siostry. Słowem, impreza na sto fajerek. Zamierzałam
nocować u Magdy, więc pojechałam samochodem. Do Darii poszłyśmy na piechotę.
Było chyba ze
trzydzieści dziewczyn. Pojawiła się nawet Mirella, która na takich spędach nie
bywa. Zawsze przedkłada kameralność i elegancję nad spontaniczność i radość.
Cóż, ten typ tak ma. Ucieszyłam się ze spotkania z Teresą, której dawno nie
widziałam, a z którą wiele lat temu wydzierałyśmy się przy ognisku w rytm jej
przygrywania na gitarze. Teraz miała męża, dwoje dzieci i była bardzo
zapracowaną osobą. Na gitarę i ognisko raczej nie miałaby czasu. No i Bożenka,
która usadowiona w rogu pokoju bacznie obserwowała każdą nowoprzybyłą.
- O! Cześć
Baśka! – Zmierzyła mnie z góry na dół. – Dobrze wyglądasz.
- Cześć, dzięki.
– I buziak na powitanie.
- Siadaj. Masz
co pić?
- Tak. Daria
rozdaje drinki na wejściu.
- A ja musiałam
czekać – powiedziała obrażonym głosem Bożena, choć w ręku też trzymała szklankę
bynajmniej nie z herbatą. – Widziałaś tę Monikę. Jaka tufta! – Bożena miała
swoje określenia na wszelkie stany ducha i ciała. – Cyce wiszą jej do kolan.
- Niedawno
urodziła. Karmi pewnie piersią – powiedziałam zniesmaczona słowami Bożeny.
- Phi! –
Prychnęła po swojemu. – Ja też karmiłam każde dziecko piersią. Po półtora roku!
– Podkreśliła. – I co? Jakoś piersi mi nie opadły.
Bożena zawsze
bardzo krytycznie oceniała innych. Ona sama była, w swoim przekonaniu,
chodzącym ideałem – najpiękniejsza, najszczuplejsza, najmądrzejsza itd.
Obgadywała na lewo i prawo, nie przebierając w słowach. Znałam ją od lat i
zawsze postrzegałam ją jako sympatyczną dziewczynę. Jednak gdy wpadała w trans
obrabiania komuś tyłka, wychodził z niej demon.
- Hello, dziewczyny.
– Podeszła do nas Magda. – Cześć, Bożenka.
- Cześć. No Ty
to jak zwykle w mini.
- Lubię mini. A
co, nie powinnam nosić krótkich spódniczek? – Zapytała Magda zadziornie.
- Oj tam. Magda
lubi mini, a Bożenka lubi sobie pokomentować – powiedziałam niby żartem, żeby
atmosfera nie zgęstniała za bardzo, bo dziewczyny za sobą nie przepadały i
wiedziałam jak może skończyć się ich pogawędka.
- Taaa. Bożenka
lubi komentować. – Bożena zamyśliła się. – Co właściwie miałaś na myśli? Ja
jestem po prostu szczera. Jak ktoś mnie wkurza, albo nie podoba mi się jakiś
ciuch, głośno to mówię. Jak na przykład nasza koleżanka Marysia. – Bożena
kiwnęła głową w stronę wejścia. – Jak ona wygląda? Gruba rozwora. Jak można tak
się zaniedbać?
- Ona jest
chora. Ma cukrzycę.
- Ale jeść
mogłaby mniej, co nie?
Magda
przewróciła oczami i kręcąc głową odeszła od nas.
- Powiedz
lepiej, co u was. Jak dzieciaki?
- Oooo,
świetnie. Wiesz? Byliśmy w Disneylandzie pod Paryżem. Dużo ludzi i innego
barachła, i w ogóle przereklamowane miejsce. – Bożena dalej krytykowała. – Ale
dzieci dobrze się bawiły. Te wszystkie zamki, księżniczki i rycerze to nie dla
mnie. Dobrze, że potem pojechaliśmy na kilka dni do Paryża.
- Paryż jest
pewnie piękny. – Rozmarzyłam się.
- E tam, piękny.
Na zdjęciach lepiej wygląda. Tłumy ludzi, gorąco. Jedyna korzyść to porządne
zakupy. U Lafayete`a spędziłam cały dzień.
-
A co to jest? Ta lafajeta?
- Sklep,
kobieto! Sklep! – Zagrzmiała Bożena.
Jak mogłam nie
wiedzieć co to takiego?
- Spędziłaś cały
dzień w sklepie zamiast zwiedzać Paryż?! – Nie mieściło mi się to w głowie.
- Jasne! I, nie
chwaląc się, teraz moja Helenka ma dwie linie zapachowe. – Bożena była
najwyraźniej dumna ze swoich zakupów. - Z każdego zapachu pełen zestaw
kosmetyków, rozumiesz?
- Aha. – Tylko
na tyle było mnie stać.
W końcu nie
każdy w wieku 8 lat ma dwie linie zapachowe. A cóż tam Paryż?
- Mamuś, jesteś
w domu? – Iga zadzwoniła około 11.
- Jestem u cioci
Magdy. Będę po południu.
- Bo my
wyjechaliśmy od cioci.
- Już? Myślałam,
że wrócicie wieczorem – odparłam nieco zaskoczona.
- Wracamy, bo
dziadek chciał już jechać.
- To o której
mam być w domu, żeby was odebrać.
- Spoko, siedź
sobie u cioci. Babcia mówi, że skoro jedziemy tak wcześnie, to zatrzymamy się
na obiad po drodze. Więc na pewno nie będziemy szybko. – Iga miała chyba
rozpisany grafik podróży.
- Oki. Zjemy
obiad i przyjadę. Jakby co, czekajcie grzecznie na mnie.
- Dobrze,
mamusiu. – Iga zaczęła się ze mną droczyć. – Będziemy czekać na naszą kochaną
mamusię.
- To pa.
- Pa.
Na obiad
zamówiliśmy pizzę. Nie miałyśmy z Magdą ochoty na pichcenie. Zresztą Kama i
Tadek też chętnie zjedli chamskie żarcie. Dwa kartony pizzy wylądowały na
stole. Zajadaliśmy się trójkątami ciasta z serem, gdy przyszedł do nie sms.
Niemal nie udławiłam się, patrząc na jego zawartość. Z ekranu telefonu patrzyła
na mnie słodka mordka burego kotka. Mordka wychylała się zza mojej kanapy,
znajdującej się w moim pokoju mojego mieszkania. Ale ja nie mam kota!
- Muszę jechać!
– Krzyknęłam przełykając kęs pizzy.
- Ale dlaczego?
Przecież jeszcze nie zjadłaś. Co się stało? – Magda nie wiedziała o co chodzi.
- Muszę! Patrz!
– Cała w emocjach podałam jej mój telefon.
- Śliczny, choć
ja nie lubię kotów. Czyj to?
- Mój! Rozumiesz,
mój!
- Jak to twój?
Ty nie masz kota tylko psa. – Magda nie rozumiała.
Ale ja rozumiałam dokładnie. Iga przysłała mi
zdjęcie kota, którego wreszcie przytargała do domu. Jęczała od dawna, że chce
kociaka, ale ja nie zgadzałam się. Mamy przecież psa. Poza tym nie lubię kotów.
A teraz nadarzyła się okazja. Tylko dlaczego dziadkowie na to pozwolili?
Przecież wiedzieli, że nie chciałam kolejnego zwierzaka.
Pognałam do domu
kilka razy przekraczając dozwoloną szybkość. Wpadłam do mieszkania wkurzona, bo
po drodze jeszcze się nakręciłam na awanturę. I co zobaczyłam? Naszego Wicka
merdającego ogonem z radości i liżącego uszko śpiącego kotka, który leżąc na
kolanach Igi mruczał jak wiertarka udarowa. Zamurowało mnie. Taki słodziak? A
potem wzięłam go na ręce, przytuliłam i zakochałam się we wszystkich kociakach
świata, które mruczą tuląc się do szyi człowieka.
Iga do spółki z
Rafałem postanowili wziąć jedno z kociąt znalezionych w ogródku sąsiadów cioci
Zdzisławy, którzy chętnie przystali na taki pomysł i nie wnikali specjalnie w to, czy dzieciaki
mogą się nim zaopiekować. Jeden kłopot mieli z głowy. Dali im jeszcze kawałek
kocyka i pomogli ułożyć zwierzaka w plecaku Igi. Dziadkowie zauważyli kota, gdy
ten zamiauczał podczas drogi powrotnej, ale wtedy byli już z 50 km od domu
cioci, bo wcześniej kociak spał. Iga oczywiście przekonała ich do tego, aby
zwierzak jechał z nimi dalej i tak trafił do naszego domu. Gdy zadzwoniłam do
nich, to choć byli przygotowani na pretensje za niedopilnowanie wnuków, ja mogłam
już tylko śmiać się z tej sytuacji.
I tak oto
pojawił się u nas nowy lokator, Udar.



Komentarze
Prześlij komentarz