Udar - rozdział 23.

Kolejny, już 23 rozdział Całego życia z wariatami.
Całość w zakładce o tym samym tytule:

https://notatkisubiektywne.blogspot.com/p/cae-zycie-z-wariatami.html



W ostatni weekend wakacji dzieciaki pojechały z moimi rodzicami do cioci Zdzisławy. A ja wybrałam się na babski wieczór. Imprezkę organizowała Daria, która zaprosiła i stare znajome, i koleżanki z pracy, i siostry. Słowem, impreza na sto fajerek. Zamierzałam nocować u Magdy, więc pojechałam samochodem. Do Darii poszłyśmy na piechotę.
Było chyba ze trzydzieści dziewczyn. Pojawiła się nawet Mirella, która na takich spędach nie bywa. Zawsze przedkłada kameralność i elegancję nad spontaniczność i radość. Cóż, ten typ tak ma. Ucieszyłam się ze spotkania z Teresą, której dawno nie widziałam, a z którą wiele lat temu wydzierałyśmy się przy ognisku w rytm jej przygrywania na gitarze. Teraz miała męża, dwoje dzieci i była bardzo zapracowaną osobą. Na gitarę i ognisko raczej nie miałaby czasu. No i Bożenka, która usadowiona w rogu pokoju bacznie obserwowała każdą nowoprzybyłą.
- O! Cześć Baśka! – Zmierzyła mnie z góry na dół. – Dobrze wyglądasz.
- Cześć, dzięki. – I buziak na powitanie.
- Siadaj. Masz co pić?
- Tak. Daria rozdaje drinki na wejściu.
- A ja musiałam czekać – powiedziała obrażonym głosem Bożena, choć w ręku też trzymała szklankę bynajmniej nie z herbatą. – Widziałaś tę Monikę. Jaka tufta! – Bożena miała swoje określenia na wszelkie stany ducha i ciała. – Cyce wiszą jej do kolan.
- Niedawno urodziła. Karmi pewnie piersią – powiedziałam zniesmaczona słowami Bożeny.
- Phi! – Prychnęła po swojemu. – Ja też karmiłam każde dziecko piersią. Po półtora roku! – Podkreśliła. – I co? Jakoś piersi mi nie opadły.
Bożena zawsze bardzo krytycznie oceniała innych. Ona sama była, w swoim  przekonaniu,  chodzącym ideałem – najpiękniejsza, najszczuplejsza, najmądrzejsza itd. Obgadywała na lewo i prawo, nie przebierając w słowach. Znałam ją od lat i zawsze postrzegałam ją jako sympatyczną dziewczynę. Jednak gdy wpadała w trans obrabiania komuś tyłka, wychodził z niej demon.
- Hello, dziewczyny. – Podeszła do nas Magda. – Cześć, Bożenka.
- Cześć. No Ty to jak zwykle w mini.
- Lubię mini. A co, nie powinnam nosić krótkich spódniczek? – Zapytała Magda zadziornie.
- Oj tam. Magda lubi mini, a Bożenka lubi sobie pokomentować – powiedziałam niby żartem, żeby atmosfera nie zgęstniała za bardzo, bo dziewczyny za sobą nie przepadały i wiedziałam jak może skończyć się ich pogawędka.
- Taaa. Bożenka lubi komentować. – Bożena zamyśliła się. – Co właściwie miałaś na myśli? Ja jestem po prostu szczera. Jak ktoś mnie wkurza, albo nie podoba mi się jakiś ciuch, głośno to mówię. Jak na przykład nasza koleżanka Marysia. – Bożena kiwnęła głową w stronę wejścia. – Jak ona wygląda? Gruba rozwora. Jak można tak się zaniedbać?
- Ona jest chora. Ma cukrzycę.
- Ale jeść mogłaby mniej, co nie?
Magda przewróciła oczami i kręcąc głową odeszła od nas.
- Powiedz lepiej, co u was. Jak dzieciaki?
- Oooo, świetnie. Wiesz? Byliśmy w Disneylandzie pod Paryżem. Dużo ludzi i innego barachła, i w ogóle przereklamowane miejsce. – Bożena dalej krytykowała. – Ale dzieci dobrze się bawiły. Te wszystkie zamki, księżniczki i rycerze to nie dla mnie. Dobrze, że potem pojechaliśmy na kilka dni do Paryża.
- Paryż jest pewnie piękny. – Rozmarzyłam się.
- E tam, piękny. Na zdjęciach lepiej wygląda. Tłumy ludzi, gorąco. Jedyna korzyść to porządne zakupy. U Lafayete`a spędziłam cały dzień.
- A co to jest? Ta lafajeta?                           
- Sklep, kobieto! Sklep! – Zagrzmiała Bożena.
Jak mogłam nie wiedzieć co to takiego?
- Spędziłaś cały dzień w sklepie zamiast zwiedzać Paryż?! – Nie mieściło mi się to w głowie.
- Jasne! I, nie chwaląc się, teraz moja Helenka ma dwie linie zapachowe. – Bożena była najwyraźniej dumna ze swoich zakupów. - Z każdego zapachu pełen zestaw kosmetyków, rozumiesz?
- Aha. – Tylko na tyle było mnie stać.
W końcu nie każdy w wieku 8 lat ma dwie linie zapachowe. A cóż tam Paryż?

- Mamuś, jesteś w domu? – Iga zadzwoniła około 11.
- Jestem u cioci Magdy. Będę po południu.
- Bo my wyjechaliśmy od cioci.
- Już? Myślałam, że wrócicie wieczorem – odparłam nieco zaskoczona.
- Wracamy, bo dziadek chciał już jechać.
- To o której mam być w domu, żeby was odebrać.
- Spoko, siedź sobie u cioci. Babcia mówi, że skoro jedziemy tak wcześnie, to zatrzymamy się na obiad po drodze. Więc na pewno nie będziemy szybko. – Iga miała chyba rozpisany grafik podróży.
- Oki. Zjemy obiad i przyjadę. Jakby co, czekajcie grzecznie na mnie.
- Dobrze, mamusiu. – Iga zaczęła się ze mną droczyć. – Będziemy czekać na naszą kochaną mamusię.
- To pa.
- Pa.
Na obiad zamówiliśmy pizzę. Nie miałyśmy z Magdą ochoty na pichcenie. Zresztą Kama i Tadek też chętnie zjedli chamskie żarcie. Dwa kartony pizzy wylądowały na stole. Zajadaliśmy się trójkątami ciasta z serem, gdy przyszedł do nie sms. Niemal nie udławiłam się, patrząc na jego zawartość. Z ekranu telefonu patrzyła na mnie słodka mordka burego kotka. Mordka wychylała się zza mojej kanapy, znajdującej się w moim pokoju mojego mieszkania. Ale ja nie mam kota!
- Muszę jechać! – Krzyknęłam przełykając kęs pizzy.
- Ale dlaczego? Przecież jeszcze nie zjadłaś. Co się stało? – Magda nie wiedziała o co chodzi.
- Muszę! Patrz! – Cała w emocjach podałam jej mój telefon.
- Śliczny, choć ja nie lubię kotów. Czyj to?
- Mój! Rozumiesz, mój!
- Jak to twój? Ty nie masz kota tylko psa. – Magda nie rozumiała.
 Ale ja rozumiałam dokładnie. Iga przysłała mi zdjęcie kota, którego wreszcie przytargała do domu. Jęczała od dawna, że chce kociaka, ale ja nie zgadzałam się. Mamy przecież psa. Poza tym nie lubię kotów. A teraz nadarzyła się okazja. Tylko dlaczego dziadkowie na to pozwolili? Przecież wiedzieli, że nie chciałam kolejnego zwierzaka.
Pognałam do domu kilka razy przekraczając dozwoloną szybkość. Wpadłam do mieszkania wkurzona, bo po drodze jeszcze się nakręciłam na awanturę. I co zobaczyłam? Naszego Wicka merdającego ogonem z radości i liżącego uszko śpiącego kotka, który leżąc na kolanach Igi mruczał jak wiertarka udarowa. Zamurowało mnie. Taki słodziak? A potem wzięłam go na ręce, przytuliłam i zakochałam się we wszystkich kociakach świata, które mruczą tuląc się do szyi człowieka.
Iga do spółki z Rafałem postanowili wziąć jedno z kociąt znalezionych w ogródku sąsiadów cioci Zdzisławy, którzy chętnie przystali na taki pomysł  i nie wnikali specjalnie w to, czy dzieciaki mogą się nim zaopiekować. Jeden kłopot mieli z głowy. Dali im jeszcze kawałek kocyka i pomogli ułożyć zwierzaka w plecaku Igi. Dziadkowie zauważyli kota, gdy ten zamiauczał podczas drogi powrotnej, ale wtedy byli już z 50 km od domu cioci, bo wcześniej kociak spał. Iga oczywiście przekonała ich do tego, aby zwierzak jechał z nimi dalej i tak trafił do naszego domu. Gdy zadzwoniłam do nich, to choć byli przygotowani na pretensje za niedopilnowanie wnuków, ja mogłam już tylko śmiać się z tej sytuacji.
I tak oto pojawił się u nas nowy lokator, Udar.

Komentarze

Popularne posty