Burć

 Dzisiaj Światowy Dzień Psa. A zatem coś o nim. 🐕🐕🐕 


Usłyszałam dziś w radiu o weterynarzu, któremu założono sprawę sądową, ponieważ pomaga bezdomnym zwierzętom. Leczy je i szuka szczęśliwych domów. Żyjemy w kraju absurdów!

Nie wyobrażam sobie, aby skrzywdzić zwierzę, które czuje tak samo jak każdy człowiek. Odczuwa ból, ale i strach, tęsknotę, radość. Jakim trzeba być zwyrodnialcem, aby znęcać się nad zwierzakiem? Niestety, okrutnych ludzi jest dookoła mnóstwo. Prawo powinno zezwalać na obcinanie im rąk za to, co robią.

Moja kuzynka, która wspiera Animals i schroniska dla zwierząt, opowiada czasem tak przerażające historie, że aż trudno w nie uwierzyć.

A przecież zwierzęta są wspaniałe. Dają nam radość i potrafią za naszą troskę odpłacić niezwykłą wdzięcznością i przywiązaniem. Obcowanie z nimi uspokaja i relaksuje.

Nasz Burek, choć wcale nie jest bury, tylko rudy, jest psem po przejściach. Mając około ośmiu miesięcy został przywiązany do słupa na pętli tramwajowej, gdzie znaleźli go młodzi chłopcy. Zabrali go do domu, zaopiekowali się nim. Potem my postanowiliśmy go przygarnąć. Był nieufny, bo przecież już myślał, ze znalazł swoje miejsce na ziemi, a tu kolejni, obcy ludzie. Gdy wieźliśmy go samochodem, siedział na kolanach u mojego męża i trząsł się ze strachu. Trzy dni nie jadł, chlipał tylko wodę. Jednak powoli się oswajał. Wybrał sobie ulubiony fotel. A mnie na właścicielkę. Mogę zrobić z nim wszystko. Jednak zmory przeszłości nadal czasem dręczą Burka.

Burć, jak nazwała go mała Kika, ma uszkodzone tylne biodro. Jedna łapa podczas biegania odchyla się na bok. Boi się hałasu. Gdy sąsiedzi, budujący dom, używają np. automatu do wbijania gwoździ, Buras wpada w panikę, biega niespokojnie w kółko i nie chce wychodzić na podwórko. Może ktoś do niego kiedyś strzelał? Czasem przez dzień czy dwa nie daje się dotknąć, jakby coś go bolało i warczy na nas.

Poza tymi złymi doświadczeniami Burek jest niesamowicie inteligentnym psem. Kiedy mąż jeździł z naszą suką na szkolenie, po powrocie Buras wykonywał te same polecenia co Tora bez nauki. Jest radosny, może bez końca aportować zabawkę. Uwielbia wcisnąć się pod kołdrę i ułożyć wzdłuż ciała właściciela. Śpi tak dopóki nie zrobi mu się zbyt ciepło. Zawsze się zastanawiam, jak on pod tą kołdrą oddycha. Gdy nie chce czegoś zrobić, na przykład zbyt wcześnie wyjść na dwór, udaje, że nie słyszy. Kiedy coś go zainteresuje, marszczy zabawnie czoło. Robi to też, gdy zaleca się do Tory. Wtedy prezentuje także taniec godowy, skacząc wokół suni i drapiąc ziemię tylnymi łapami. A gdy wracamy do domu, skacze wysoko i cieszy się tak, jakby nas nie było tydzień. I lubi koty. Bawi się z nimi i myje je, jeśli oczywiście wyrażą na to zgodę. Bo koty, jak to koty – one muszą być górą.

Nie wyobrażam sobie, aby zrobić mu krzywdę. Jestem zapewne zbyt uległa jego spojrzeniu kota ze Shreka, ale jak tu nie kochać Burcia? Zwłaszcza, że razem obchodzimy urodziny.*

 

Dzisiaj dodam, iż Buras jest tak strasznie przywiązany do mnie, że kiedy wyjeżdżam gdzieś, siedzi cały dzień na parkingu i patrzy w bramę. Nawet podczas największego upału nie przyjdzie do domu. Tęskni. Kocha mnie jak nie wiem co.

Wiem, że w pobliżu mieszkają ludzie, którzy nie szanują zwierząt. W przeszłości wielokrotnie się nad nimi znęcali. Słyszałam opowieści mrożące krew w żyłach. Obserwując ludzi na wsiach dochodzę do wniosku, ze tam bardzo często nie szanuje się zwierząt. Nawet tych, dzięki którym gospodarstwa się utrzymują. Krowy uwiązane przez całe życie w oborze, pies na łańcuchu, buda z obudowy pralki, usuwanie pcheł muchozolem itp…

Osobiście obcięłabym im łąpska za to, co robią. Ale są bezkarni, bo prawo nie działa tak jak powinno. Animalsi wierzą w słodkie opowieści właścicieli zwierząt i tylko w naprawdę  ekstremalnych sytuacjach działają. A wystarczyłoby, aby przejechali się czasem anonimowo po wsi...

*Datę urodzin Burka ustaliliśmy sami. Ten, kto przywiązywał go do słupa, nie zostawił kartki. L


IKu

Komentarze

Popularne posty