Burć
Nie
wyobrażam sobie, aby skrzywdzić zwierzę, które czuje tak samo jak każdy człowiek.
Odczuwa ból, ale i strach, tęsknotę, radość. Jakim trzeba być zwyrodnialcem,
aby znęcać się nad zwierzakiem? Niestety, okrutnych ludzi jest dookoła mnóstwo.
Prawo powinno zezwalać na obcinanie im rąk za to, co robią.
Moja
kuzynka, która wspiera Animals i schroniska dla zwierząt, opowiada czasem tak przerażające
historie, że aż trudno w nie uwierzyć.
A
przecież zwierzęta są wspaniałe. Dają nam radość i potrafią za naszą troskę
odpłacić niezwykłą wdzięcznością i przywiązaniem. Obcowanie z nimi uspokaja i
relaksuje.
Nasz
Burek, choć wcale nie jest bury, tylko rudy, jest psem po przejściach. Mając
około ośmiu miesięcy został przywiązany do słupa na pętli tramwajowej, gdzie
znaleźli go młodzi chłopcy. Zabrali go do domu, zaopiekowali się nim. Potem my
postanowiliśmy go przygarnąć. Był nieufny, bo przecież już myślał, ze znalazł
swoje miejsce na ziemi, a tu kolejni, obcy ludzie. Gdy wieźliśmy go samochodem,
siedział na kolanach u mojego męża i trząsł się ze strachu. Trzy dni nie jadł,
chlipał tylko wodę. Jednak powoli się oswajał. Wybrał sobie ulubiony fotel. A
mnie na właścicielkę. Mogę zrobić z nim wszystko. Jednak zmory przeszłości
nadal czasem dręczą Burka.
Burć,
jak nazwała go mała Kika, ma uszkodzone tylne biodro. Jedna łapa podczas
biegania odchyla się na bok. Boi się hałasu. Gdy sąsiedzi, budujący dom,
używają np. automatu do wbijania gwoździ, Buras wpada w panikę, biega
niespokojnie w kółko i nie chce wychodzić na podwórko. Może ktoś do niego
kiedyś strzelał? Czasem przez dzień czy dwa nie daje się dotknąć, jakby coś go
bolało i warczy na nas.
Poza
tymi złymi doświadczeniami Burek jest niesamowicie inteligentnym psem. Kiedy
mąż jeździł z naszą suką na szkolenie, po powrocie Buras wykonywał te same
polecenia co Tora bez nauki. Jest radosny, może bez końca aportować zabawkę.
Uwielbia wcisnąć się pod kołdrę i ułożyć wzdłuż ciała właściciela. Śpi tak
dopóki nie zrobi mu się zbyt ciepło. Zawsze się zastanawiam, jak on pod tą
kołdrą oddycha. Gdy nie chce czegoś zrobić, na przykład zbyt wcześnie wyjść na
dwór, udaje, że nie słyszy. Kiedy coś go zainteresuje, marszczy zabawnie czoło.
Robi to też, gdy zaleca się do Tory. Wtedy prezentuje także taniec godowy,
skacząc wokół suni i drapiąc ziemię tylnymi łapami. A gdy wracamy do domu,
skacze wysoko i cieszy się tak, jakby nas nie było tydzień. I lubi koty. Bawi się
z nimi i myje je, jeśli oczywiście wyrażą na to zgodę. Bo koty, jak to koty –
one muszą być górą.
Nie
wyobrażam sobie, aby zrobić mu krzywdę. Jestem zapewne zbyt uległa jego
spojrzeniu kota ze Shreka, ale jak tu nie kochać Burcia? Zwłaszcza, że razem
obchodzimy urodziny.*
Dzisiaj
dodam, iż Buras jest tak strasznie przywiązany do mnie, że kiedy wyjeżdżam
gdzieś, siedzi cały dzień na parkingu i patrzy w bramę. Nawet podczas
największego upału nie przyjdzie do domu. Tęskni. Kocha mnie jak nie wiem co.
Wiem,
że w pobliżu mieszkają ludzie, którzy nie szanują zwierząt. W przeszłości
wielokrotnie się nad nimi znęcali. Słyszałam opowieści mrożące krew w żyłach. Obserwując
ludzi na wsiach dochodzę do wniosku, ze tam bardzo często nie szanuje się
zwierząt. Nawet tych, dzięki którym gospodarstwa się utrzymują. Krowy uwiązane
przez całe życie w oborze, pies na łańcuchu, buda z obudowy pralki, usuwanie
pcheł muchozolem itp…
Osobiście obcięłabym im łąpska za to, co robią. Ale są bezkarni, bo prawo nie działa tak jak powinno. Animalsi wierzą w słodkie opowieści właścicieli zwierząt i tylko w naprawdę ekstremalnych sytuacjach działają. A wystarczyłoby, aby przejechali się czasem anonimowo po wsi...
*Datę urodzin Burka ustaliliśmy sami. Ten, kto przywiązywał go do słupa, nie zostawił kartki. L


Komentarze
Prześlij komentarz